วัดหนองบัว ทิศใต้ช่องที่ 1-2-3(กัณฑ์ที่ 9)1.3

Description

Digital Data

TITLE:
น่าน
AUTHOR:
หอภาพถ่ายล้านนา โดย มูลนิธิรองศาสตราจารย์ กันต์ พูนพิพัฒน์
KEYWORDS:
DESCRIPTION:

ภาพเขียนจิตรกรรมฝาผนังบริเวณด้านเหนือ (เหนือหน้าต่างช่องที่ 1)  ยังคงเขียนเรื่องราวในกัณฑ์ที่ 9 ตโยเสฏฐีธิตาเปสนกัณฑ์ เป็นเรื่องราวส่วนต่อจากตอนแรก เป็นเหตุการณ์ในตอนที่เจ้าจันทคาธพาธิดาเศรษฐีทั้ง 3 กลับเมืองสังกาสะ ครั้นนั้นเจ้าจันทคาธเดินทางมาถึงที่เเห่งหนึ่งทอดพระเนตรเห็นเรือนๆหนึ่ง เข้าพระทัยว่าเป็นเรือนมนุษย์จึงเสด็จแวะ ทรงเห็นนาง 7 คนซึ่งกำลังทำงานอยู่ก็ทรงทราบอาการว่าเป็นยักษ์ นางยักษ์ซึ่งเป็นตัวการคิดว่าควรจะลวงคนทั้ง 4 นี้ไว้จนกว่าสามีเรากลับมา  นางยักษ์นั้นได้อ้อนวอนปลอบโยนว่า พ่อ พวกเจ้าพากันเดินทางไกลลำบากมากจงพากันพักผ่อนอยู่ที่นี่ก่อนอย่าพึ่งไป นางทั้ง 3 ซึ่งไม่รู้ว่านี้คือนางยักษ์จึงได้อ้อนวอนให้เจ้าจันทคาธพักที่นี้ก่อน แต่เจ้าจันทคาธทรงรู้ว่านี้คือบ้านของยักษ์จึงไม่อยากให้พักที่นี้ เป็นเวลาเดียวกันกับที่ยักษ์ชายกลับมาพร้อมซากมนุษย์ นางทั้ง 3 ตกใจกลัวแล้วยักษ์ทั้งสองก็จะมาจับเจ้าจันทคาธและนางทั้ง 3 จันทคาธให้นางทั้งสามเกาะตัวแล้วก็เริ่มจะเหาะ ยักษ์ผัวเมียวิ่งมาจะจับ ทันทีที่เจ้าจันทคาธขึ้นสู่อากาศ ยักษ์ผู้สามีนิรมิตกายให้สูง 7 ชั่วลำตาลและให้แขนยาวเหยียดมือออกไปจับคนทั้ง 4 นั้นเจ้าจันทคาธจึงเอาดาบกายสิทธิ์ฟันมือขาด มือที่ขาดก็กลายเป็นมือใหญ่เข้าจับ จันทคาธจึงตัดศีรษะ ยักษ์ก็แปลงร่างใหญ่เข้าขวางหน้าไว้จันทคาธก็ตัดศีรษะเสียอีกยักษ์ก็ล้มแน่วอยู่ที่พื้นดิน ส่วนนางยักษินีแปลงกายใหญ่ มีนัยน์ตาเท่าผลมะพร้าว วิ่งมาปรารภจะจับคนทั้ง 4 กิน เจ้าจันทคาธฆ่านางยักษินีนั้นตาย แล้วเหาะไปลงที่ยอดเขาแห่งหนึ่งเย็นสบาย ในบริเวณนี้มีภาษาล้านนากำกับอยู่ อ่านได้ความว่า “..กับ…..เอานาง…..ยังเริน…” และ “..จันทคาธเอา…ตวยเจ้า…” และมีอีกสองบรรทัด  อักษรเลือนมาก บรรทัดบนพอได้ความว่า “…หนีไป…”บรรทัดที่ 2 พอจะอ่านได้ว่า “…แถมลา…”  เนื่องจากในบริเวณนี้ภาพเลือนลางค่อนข้างมาก จึงมิสามารถเห็นการแต่งกายได้ชัดเจนนัก แต่พอจะสันนิษฐานการแต่งกายได้บ้างคือ การแต่งกายของเจ้าจันทคาธเป็นแบบชาวบางกอกในยุคนั้นคือ สวมเสื้อคอตั้งแขนยาวนุ่งโจงกระเบนพร้อมผ้าคาดเอว ไว้ผมทรงมหาดไทย และไม่สวมรองเท้า ส่วนนางทั้ง 3 คนนั้นแต่งกายแบบหญิงในล้านนา คือนำผ้าแถบสีเรียบมาห่มเฉียงแบบสไบหรือคล้องทิ้งชายไปด้านหลังเรียกว่า “สะหว้ายแหล้ง” หรือ “เบี่ยงบ้าย” นุ่งซิ่นตีนจกคือซิ่นที่ต่อด้วยตีนจก ที่นิยมใช้ในหญิงไทยวนของล้านนา ส่วนท้องซิ่นก็เป็นรูปแบบเฉพาะที่พบได้แต่ในเมืองน่านเท่านั้น มุ่นมวยเรียกว่าเกล้าแบบ “ตั้งเกล้า” หรือ “วิดว้อง” ไว้กลางศีรษะ เจาะหูใส่ “ลานหู” มีลักษณะเป็นแผ่นใบลาน แผ่นเงิน หรือทองคำ นำมาม้วนแล้วใส่เข้าไป และไม่สวมรองเท้า ส่วนนางยักษ์ที่อยู่ด้านขวามือนั้นเลือนลางมกจนไม่สามารถมองเห็นการแต่งกายได้ ส่วนยักษ์ชายนั้นแต่งคล้ายกับเครื่องทรงของกษัตริย์คือ ใส่เสื้อสวมกรองศอทับบนเสื้อแขนยาว มีทับทรวงและสายสังวาลสะพายแล่ง สวมพาหุรัดที่ต้นแขน นุ่งสนับเพลาคือกางเกงขายาวประมาณครึ่งแข้งมีผ้าห้อยหน้าหรือชายไหวระหว่างชายแครง มีแถบผ้าปลายงอนหุ้มปลายขากางเกงทั้ง 2 ข้าง นุ่งโจงทับ

PUBLISHER:
หอภาพถ่ายล้านนา โดย มูลนิธิรองศาสตราจารย์ กันต์ พูนพิพัฒน์
OTHER CONTRIBUTORS:
หอภาพถ่ายล้านนา โดย มูลนิธิรองศาสตราจารย์ กันต์ พูนพิพัฒน์
DATE:
07/02/2558
RESOURCE TYPE:
จิตรกรรมฝาผนัง
FORMAT:
Image/jpeg
RESOURCE IDENTIFIER:
คณะกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิหอภาพถ่ายล้านนา ในกำกับของกรรมการอำนวยการหอภาพถ่ายล้านนา
SOURCE:
จิตรกรรมฝาผนัง
LANGUAGE:
ไทย/อังกฤษ
RELATION:
COVERAGE:
วัดหนองบัว อ.ท่าวังผา จ.น่าน ภาคเหนือ ประเทศไทย
RIGHT MANAGEMENT:
หอภาพถ่ายล้านนา โดย มูลนิธิรองศาสตราจารย์ กันต์ พูนพิพัฒน์

Physical Data

COLLECTION NAME:
น่าน
IMAGE CODE:
000
SUBJECT AGE:
CATEGORY:
จิตรกรรมฝาผนัง
PROVENANCE:
รองศาสตราจารย์กันต์ พูนพิพัฒน์
COVERAGE:
วัดหนองบัว อ.ท่าวังผา จ.น่าน ภาคเหนือ ประเทศไทย view map
ORIGINAL SIZE:
000
DIGITAL SIZE:
000